«Προς κατεδάφιση» Τένεσι Ουίλιαμς

Το θέατρο του Τένεσι Ουίλιαμς είναι το θέατρο που αγαπώ περισσότερο απ’ όλα. Ξεπερνώντας τον κάβο της πλοκής, τι έγινε, πότε έγινε και γιατί, ο Ουίλιαμς προτιμά να ασχολείται με τις συνέπειες πράξεων και γεγονότων. Αυτή η εσωτερίκευση του δράματος, που προς τα έξω εκφράζεται με μικρά στιγμιότυπα μιας φαινομενικά ασύνδετης καθημερινότητας, μικρές θολές φωτογραφίες, είναι που τσακίζει κόκαλα, φέρνοντας τον θεατή αντιμέτωπο απευθείας με τον ταραγμένο – συνήθως – ψυχισμό των ηρώων του.

this-property-is-condemned1

Εχθές παρακολούθησα την παράσταση «Έρωτας, όνειρα και ανδρεία» από το Θεατρικό Εργαστήρι Σύγχρονης Τέχνης Κεφαλονιάς σε σκηνοθεσία Πάνου Βαρδάκου. Η παράσταση αποτελούνταν από τρία μονόπρακτα που πραγματεύονται τα αντίστοιχα θέματα του τίτλου. Το πρώτο είχε τίτλο «Ένα ηλιόλουστο πρωινό» των ισπανών αδελφών Κιντρό, το τρίτο λεγόταν «Ο ανδρειωμένος» των αμερικανών Μίντλμας και Χωλ και το δεύτερο…

ήταν το «Προς κατεδάφιση» του Τένεσι Ουίλιαμς. Ένα έργο που ξεκινά με ένα κοριτσάκι να προσπαθεί να σπάσει το ρεκόρ ισορροπίας βαδίζοντας στις γραμμές του τρένου, ντυμένο μεγαλίστικα και κρατώντας μια σπασμένη κούκλα στοένα χέρι και μια σάπια μπανάνα στο άλλο. Το κοριτσάκι ζει μόνο του και χάνει τα διαμάντια του μέσα στις στάχτες του σιδηροδρόμου. Έχει σταματήσει το σχολείο αλλά κληρονόμησε όλους τους γκόμενους της πεθαμένης αδερφής της και ονειρεύεται να χορεύει όλη νύχτα σε κάποιο μεγάλο κλαμπ της πολιτείας του Μισσισιπή, πάνω στα ψηλά γαλλικά της τακούνια… Ένα αγόρι που έχει κάνει σκασιαρχείο από το σχολείο εκείνη την ημέρα για να πετάξει χαρταετό, τη βοηθά να μας αφηγηθεί κομμάτια από τη ζωή της.

portland-press-herald_3615925

Το έργο γράφτηκε το 1942 και πραγματεύεται την παρακμή, τη φτώχεια και τα όνειρα που, κόντρα στις συνθήκες, παραμένουν ζωντανά. Το θέατρο όμως του Τένεσι Ουίλιαμς κάνει κάτι παραπάνω από αυτό. Κάθε φράση του κοριτσιού, για τη μητέρα που τους εγκατέλειψε, για τον πατέρα που έγινε αλκοολικός και χάθηκε, για την αδερφή της και τους εραστές της, είναι σαν μια μικρή μπουνιά στο μαλακό μας υπογάστριο, όχι τόσο για την τραγικότητα των περιστατικών, αλλά για τη στάση του κοριτσιού απέναντι σε αυτά. Η αδερφή της δεν ήταν πόρνη, ήταν η μασκότ του πανδοχείου τους και οι άντρες της έστελναν σοκολατάκια και λουλούδια. Η ίδια χόρεψε γυμνή ένα βράδυ μπροστά σε έναν νέο του χωριού γιατί αισθανόταν μοναξιά ενώ τώρα βγαίνει με καλύτερους άντρες που θα την πάνε για χορό. Το κορίτσι αρνείται να δει την αλήθεια ή ακόμα καλύτερα, φτιάχνει τη δική του αλήθεια, στοιχείο τόσο χαρακτηριστικό του έργου του Τένεσι Ουίλιαμς. Στοιχείο μαγικό, τραγικό στην άγνοια που τυλίγει τους ήρωες, στοιχείο θολό αλλά και πεντακάθαρο σαν «τον ουρανό που σήμερα είναι κάτασπρος σαν κόλλα ιχνογραφίας».

cd7b67b6-d1e2-440f-884c-a62dcc41bc1b

Έψαξα για το κείμενο της παράστασης στο διαδίκτυο αλλά δεν το βρήκα. Βρήκα όμως βίντεο από άλλες παραστάσης του ίδιου έργου. Σίγουρα αυτή η θολή και πνιγερή μαγεία του Τένεσι Ουίλιαμς χάνει λίγο στα μαγνητοσκοπημένα βίντεο αλλά εδώ είναι αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά. Η συγκεκριμένη παράσταση αποτελείται από 3 μονόπρακτα του Τένεσι Ουίλιαμς («Η Αδεσμευτη», «Λαίδη Φθειροζολ», «Προς Κατεδάφιση») με αποσπάσματα από τη βιογραφία του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s