Βρέχει στη φτωχογειτονιά 1961 / 2015

maxresdefault

Μικρά κι ανήλιαγα στενά
και σπίτια χαμηλά μου
βρέχει στη φτωχογειτονιά
βρέχει και στην καρδιά μου

Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου

Οι συμφορές αμέτρητες
δεν έχει ο κόσμος άλλες
φεύγουν οι μέρες μου βαριά
σαν της βροχής τις στάλες

Τους στίχους έγραψε ο Τάσος Λειβαδίτης. Τη μουσική έβαλε ο Μίκης Θεοδωράκης και τη φωνή έβαλε πρώτος ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Ακολούθησαν πολλοί ακόμα από το 1961 που πρωτοκυκλοφόρησε αυτό το τραγούδι.

Πριν λίγες μέρες πήγα σ’ ένα live που έκανε η Ματούλα Ζαμάνη στη Σάμη. Το ρεπερτόριό της ήταν ποικίλο: Τσιτσάνης, Μπέλλου, Θεοδωράκης, άφθονος Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Ο κόσμος ανταποκρινόταν καλά στα περισσότερα τραγούδια, τραγουδούσε, σφύριζε, χειροκροτούσε, συμμετείχε. Όταν ξεκίνησε να λέει το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» όλοι οι παρευρισκόμενοι τραγουδήσαμε με το πάθος που λέγονται τα αγαπημένα τραγούδια. Και κάπου εκεί στο ρεφρέν, αναρωτήθηκα: τι τραγουδάμε ακριβώς; Και με ποιανού τα λόγια;

Μικρά κι ανήλιαγα στενά
και σπίτια χαμηλά μου
βρέχει στη φτωχογειτονιά
βρέχει και στην καρδιά μου

Το 1961 οι Έλληνες τραγουδούσαν τη φτώχεια τους προσπαθώντας ίσως να την ξορκίσουν, να την αναθεματίσουν, να την γλυκάνουν. Ήταν συμβιβασμένοι όμως, κατά κάποιο τρόπο, με τη φτώχεια τους, ίσως γιατί οι ίδιοι και οι πατεράδες τους δεν είχαν γνωρίσει καλύτερες μέρες. Σήμερα όμως, η φτώχεια γύρω μας είναι διαφορετική. Ήρθε σαν τα απόνερα σπάταλων και αμαρτωλών ημερών βυθίζοντας τον κόσμο από ψηλά σε χαμηλά σπίτια, από ανθίζοντα προάστια σε φτωχογειτονιές.

Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου

Ο άδικος ντουνιάς σήμερα δεν υπάρχει. Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων ανέβαινε σταθερά από τη δεκαετία του 1970 με το τουριστικό μπουμ, μέχρι το 2009, μέσα από τη σοσιαλιστική αλλαγή, τα πακέτα Ντελόρ, την ΕΟΚ, την ΕΕ, την εποχή Σημίτη, το ΕΣΠΑ κλπ. Σαράντα χρόνια ανάπτυξη, όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό σήμερα, κατέστησαν τον ντουνιά έναν πλούσιο κήπο των Εσπερίδων. Και τώρα;

Τώρα, το σπιράλ καθόδου είναι σκοτεινό, ιλιγγιώδες και αιματηρό. Όσο κι αν αναθεματίζουμε τους σκατόψυχους και άδικους Ευρωπαίους εταίρους που κοιτάνε μόνο τα νούμερα και όχι τις ανθρώπινες ζωές, ο δικός μας ντουνιάς εξακολουθεί να χωρά τον αναστεναγμό μας. Τα σημερινά τραγούδια της κρίσης μπορεί να μην είναι λαϊκά, μπορεί να μην είναι σπουδαία, και το κυριότερο, μπορεί να μην έχουν καν γραφτεί ακόμα. Ίσως να είναι νωρίς γιατί ακόμα πολεμάμε με τη φτώχεια, ακόμα δεν έχουμε συμβιβαστεί.

Μέχρι τότε τραγουδάμε τα βάσανα παλαιότερων γενεών μ ένα πάθος που ίσως τελικά να δείχνει το φόβο, και όχι τον νταλκά. To 40% των Ελλήνων το 2015 είναι φτωχοί ενώ το 58% του πληθυσμού απειλείται με φτώχεια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s