Οι παλαιοημερολογίτες του έρωτα

lust

Πριν δυο βδομάδες που ήταν του αγίου Βαλεντίνου σκεφτόμουν αν θα γράψω κάτι για τον έρωτα και τι θα ήταν αυτό. Δεν τα κατάφερα, σκεφτόμουν περισσότερο να δημοσιεύσω ένα χιουμοριστικό κείμενο ή ένα ποίημα, πάντως όχι ένα καταγγελτικό κείμενο για αυτήν την «ξενόφερτη γιορτή». Τώρα που βρίσκω τον χρόνο, η γιορτή έχει περάσει αλλά ο έρωτας είναι διαχρονικός οπότε ως …παλαιοημερολογίτισσά του τον γιορτάζω αναδρομικά με ένα από τα καλύτερα ερωτικά ποιήματα της Anne Sexton. Από εδώ.

Το στήθος

Αυτό είναι το κλειδί.

Αυτό είναι το κλειδί για όλα.

Μονάκριβο κλειδί.

Είμαι χειρότερη κι απ’ τα παιδιά του θηροφύλακα,

που σκόνη και ψωμί τσιμπολογάνε.

Ορίστε, εδώ είμαι, με το άρωμά μου προκαλώ.

Άσε με να ξαπλώσω στο χαλί σου,

στο αχυρένιο στρώμα σου – σε ο,τι έχεις πρόχειρο

γιατί μέσα μου το παιδί πεθαίνει, πεθαίνει.

Δεν είμαι βοδινό που θα με φάνε.

Δεν είμαι κάποιου είδους δρόμος.

Όμως τα χέρια σου με ανακάλυψαν σαν αρχιτέκτονες.

Μία κανάτα γάλα! Ήταν δική σου πριν πολλά χρόνια

όταν ζούσα στην κοιλάδα των οστών μου,

βουβά οστά στο βάλτο. Παιχνιδάκια.

Ίσως ένα ξυλόφωνο με δέρμα

άτεχνα τεντωμένο επάνω του.

Μόνο πολύ αργότερα έγινα κάτι αληθινό.

Αργότερα μετρήθηκα σε σύγκριση με σταρ του σινεμά.

Δεν κρίθηκα αντάξια. Υπήρχε κάτι

ανάμεσα στους ώμους μου, όμως ποτέ

δεν ήταν αρκετό.

Σίγουρα υπήρχε ένα λιβάδι, μα όχι νέοι άντρες να τραγουδούν την αλήθεια.

Τίποτα δεν υπήρχε από το οποίο να αναγνωρίζεται η αλήθεια.

Άμαθη από άντρες, ξάπλωσα πλάι στις αδερφές μου

κι όπως σηκώθηκα απ΄τις στάχτες, φώναξα

«το φύλο μου θα τρυπηθεί!».

Τώρα είμαι η μάνα σου, η αδερφή σου, το ολοκαίνουριό σου –

φωλιά και σαλιγκάρι.

Ζωντανή είμαι όταν τα δάχτυλά σου ζωντανεύουν.

Φορώ μετάξι – το ντύμα που θα ξεντυθεί –

γιατί μετάξι θέλω να έχεις στο μυαλό σου.

Όμως αντιπαθώ το ύφασμα. Είναι υπερβολικά τραχύ.

Οπότε, πες μου ό,τι θες μα βρες τα μανοπάτια μου σαν αναρριχητής

καθώς εδώ είναι το μάτι, εδώ είναι το κόσμημα,

εδώ που έξαψη διδάσκεται η θηλή.

Είμαι ανισόρροπη – όμως δεν με ξετρέλανε το χιόνι.

Είμαι ξετρελαμένη με τον τρόπο των νεαρών κοριτσιών,

προσφέρομαι, προσφέρομαι…

Καίγομαι όπως καίγεται το χρήμα.

Συνεχίζεται (η ανάρτηση, όχι το ποίημα).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s