Ο Δήμιος – Νίκος Φαρούπος

faroupos_o_dimios_2016.jpg.thumb_122x176_255e9cd1faf623aacb48373450ef340e

Είχα αρκετές φορές αναρωτηθεί στο παρελθόν, για το πώς μπορεί να ζήσει την τελευταία του νύκτα ένας μελλοθάνατος. Τη φανταζόμουν έντονη, γεμάτη νοσταλγία, σκέψεις και εικόνες από τα περασμένα. Διαπίστωσα αργότερα το λάθος μου. η πραγματικότητα είναι άκρως διαφορετική. Για να συμβεί εκείνο που υπέθετα, όφειλε η ζωή να αποδέχεται την ήττα της, το προγραμματισμένο από τρίτους τέλος της. Πλην όμως, τούτο δε συμβαίνει ποτέ. Για κάποια ανεξήγητη αιτία η ζωή αρνείται να υποδεχθεί το θάνατο. Ακόμη και εάν τον αναμένει, το θεωρεί βέβαιο ότι θα αργήσει στο ραντεβού του, ότι πιθανόν μάλιστα να διαπράξει την αβλεψία και να μην εμφανιστεί ποτέ. Παράδοξον, εάν αναλογιστεί κανείς πως ούτε ο Ιησούς γλίτωσε από τα νύχια του Χάρου, υποχρεώθηκε μάλιστα να πιει το πικρόν ποτήριον μέχρι τελευταίας ρανίδος, με αποτέλεσμα να βρεθεί τουλάχιστον επί τριημέρου υπό την επιρροή του, και, έκτοτε, όπως όλοι γνωρίζουμε το φθαρτό κορμί του Θεανθρώπου ηττήθη άπαξ διά παντός. Ο άνθρωπος επομένως γαντζώνεται από τη ζωή μέχρις εσχάτων, εφ’ όσον η ζωή τον εξαπατά, χαρίζοντάς του την ψευδαίσθηση της αέναης διάρκειας, της αθανασίας. Και τούτο συμβαίνει διότι η ζωή είναι εν τέλει ανίκητη. Οι άνθρωποι ηττώνται, η ζωή όμως συνεχίζει την πορεία της προς το άπειρο. Ο θάνατος κερδίζει όλες τις καθημερινές μάχες χάνει όμως τον πόλεμο. Αυτό θα πρέπει, υποθέτω, να είναι η παγίδα στην οποία πέφτουν οι μελλοθάνατοι. Πείθονται πως θα πεθάνουν μόνο τη στιγμή που η ζωή έχει μόλις αναχωρήσει. Και εκεί καραδοκεί η δύναμη ή η αδιαφορία που τους συνοδεύει την στερνή ώρα. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται περί δύναμης ούτε περί αδιαφορίας. Πρόκειται περί μιας σύγχυσης αισθημάτων για τα τεκταινόμενα, η οποία οφείλεται στην αδυναμία του ανθρώπου να αντιληφθεί το πεπερασμένο της ύπαρξής του στο χώρο και στο χρόνο. Και αυτήν την ατυχή σύγχυση είναι, πιστεύω, λάθος να την αποδίδουμε είτε στη γενναιότητα είτε στην ψυχραιμία..

Ο συγχρωτισμός των θεατών ήταν ανήκουστος.

Ο «χύδην όχλος» διέκρινε με ευχαρίστηση ότι είχε κάτι το κοινό με τους ευηπόληπτους πολίτες: τη νοσηρή περιέργεια.

«Δεν ήμουν αφελής. Είχα από πολύ ενωρίς αντιληφθεί σαφώς ότι οι νόμοι υπάρχουν για να διατηρείται, εν μέρει μια ισορροπία ανάμεσα στην αρπακτικότητα των ισχυρών και τις αδυναμίες των αδυνάτων. Ούτε αυτή η ίδια η δημοκρατία είναι σε θέση να επιβάλλει την ίση μεταχείριση των πολιτών της. Η δικαιοσύνη είναι αναγκασμένη να γέρνει πάντοτε προς το πλευρό της καθεστηκυίας τάξεως, γι αυτό άλλως τε, και της επιτρέπουν να υπάρχει, για να τηρούνται τα προσχήματα. Πλην όμως, αποτελεί μέγα ευτύχημα, ότι τα προβλήματα, κυρίως νομής της εξουσίας, σπανίως επιτρέπουν την αρμονική συνύπαρξη των ισχυρών ομάδων προς όφελος της δημοκρατίας βεβαίως. Εδώ, υπεισέρχεται η τέταρτη εξουσία: ο Τύπος. Μολονότι ανήκει σαφώς σε κάποια πολιτική παράταξη, είναι ευθέως εξαρτημένος από τον οβολό των αδυνάτων, όπως και τα κόμματα από την ψήφο τους. Δημοσιοποιώντας λοιπόν, ο Τύπος, τις συγκρούσεις μεταξύ διαφόρων ομάδων για την εξουσία, πείθει τους λαούς για την ύπαρξη δημοκρατίας, που αποτελεί φαινομενική συγκυβέρνηση ισχυρών και αδυνάτων, υπό την έννοια ότι οι μεν κυβερνούν και οι δε παρακολουθούν κρίνοντας, τουτέστιν οι κυβερνώντες είναι στη σκηνή και υποδύονται, και ο λαός στη θέση των θαμώνων χειροκροτεί ή λοιδορεί και προπηλακίζει αναλόγως. Ενίοτε δε, εκτοξεύει και ζαρζαβατικά».

«Ο δήμιος», Νίκος Φαρούπος, εκδόσεις Κέδρος

Advertisements

3 comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s