Βικτώρια

Στη λεωφόρο σε ζητώ και στη Βικτώρια

κι από το στέκι μας περνάω το παλιό

Ξέρεις καλά!

πως πια δεν έχω περιθώρια

Ξέρω καλά!

πως θα σαλτάρω αν δε σε βρω!

Δεν μπορώ ποτέ να περάσω από τον υπόγειο της Βικτώριας και να μην σιγοψιθυρίσω το γνωστό τραγούδι. Ούτε μπορώ να χαλαρώσω ποτέ σ’ αυτόν τον σταθμό. Μου δημιουργεί πάντα μια νευρικότητα, από την εποχή που οι πρεζάκηδες ξάπλωναν, κατουρούσαν ή πέθαιναν στα σκαλιά του, πλάι στα λουλακί τετράγωνα πλακάκια.

Όταν ήμουν έφηβη, η περιοχή της πλατείας Βικτωρίας και ειδικά ο σταθμός του ηλεκτρικού ήταν τόπος απαγορευμένος και απεχθής. Κανένας σώφρων οικογενειάρχης δεν περνούσε από εκεί, ειδικά το βράδυ, εκτός αν εμπορευόταν ηρωίνη. Κάποια βράδια που ξεμέναμε στην Κυψέλη (αθώα περιοχή τότε) παίρναμε ταξί να μας κατεβάσει Πετράλωνα για να πάρουμε το τρένο από εκεί και να κατέβουμε Πειραιά. Ολόκληρη πανάκριβη παράκαμψη, οτιδήποτε για να αποφύγουμε τα γκέτο των ναρκομανών. Η πλατεία Βικτωρίας, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της θρυλικής βασιλίσσης της Αγγλίας, δεν απέκτησε ποτέ την αίγλη που θα άρμοζε στο όνομά της. Οι ναρκομανείς σήμερα είναι εκ των ουκ άνευ. Το νέο τρομερό γκέτο στη Βικτώρια είναι οι αφρικανοί λαθρομετανάστες, οι συμμορίες και οι πόρνες.

Κι όμως, για λίγο καιρό, την εποχή του ευπρεπισμού της πόλης προς χάριν των Ολυμπιακών, αυτή η μικρή, κακοπαθημένη πλατεία και ο υπόγειος σταθμός της έλαμψαν και χαμογέλασαν για λίγο στον διαβάτη: τα λουλακί πλακάκια σαπουνίστηκαν, οι πλατφόρμες καθαρίστηκαν από αποτσίγαρα και ανθρώπους, τα σκουπίδια απομακρύνθηκαν. Ναι, λυπάμαι για τους ναρκομανείς που χρόνια τώρα τους τσουβαλιάζουν κάθε τόσο και τους αλλάζουν γειτονιές κατά το πολιτικό δοκούν όμως η Βικτώρια καθαρή, αστραφτερή, σχεδόν χαρούμενη μου άρεσε πολύ. Πολύ. Δεν με νοιάζει αν ήταν για λίγο, δεν με νοιάζει αν ήταν προσωπείο για τους ξένους τουρίστες, δεν με νοιάζει αν ήταν για το πολιτικό θεαθήναι. Βλέπω τους τόπους σαν ανθρώπους. Γιατί να πονάνε πάντα οι ίδιοι;

%cf%83%ce%ba%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%82

Την πρώτη φωτογραφία την τράβηξα εχθές, στον υπόγειο της πλατείας Βικτωρίας, λίγο πριν καταφτάσουν δύο μαμάδες με καρότσια στο παγκάκι. (Καλό αυτό).

Η δεύτερη φωτογραφία απεικονίζει το (αγαπημένο μου) ζωγραφικό έργο του 1977 του Δήμου Σκουλάκη με τίτλο «Σταθμός Βικτώρια – Σκάλες».  

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s