Γιασούσι Ινόουε: Η ζωή ενός πλαστογράφου

Πριν από κάμποσο καιρό, είχα γράψει για το «Κυνηγετικό όπλο» του Γιασούσι Ινόουε και είχα επιφυλαχθεί να μιλήσω για ένα ακόμα δικό του μικρό αριστούργημα. Πρόκειται για το βιβλίο «Η ζωή ενός πλαστογράφου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα, σε μετάφραση του Παναγιώτη Ευαγγελίδη (από τα ιαπωνικά, παρακαλώ). Το βιβλίο περιλαμβάνει τρεις νουβέλες: την ομώνυμη και τις «Πανσέληνος» και «Ομπασούτε» ενώ το εξώφυλλό του κοσμείται από έναν πίνακα παραδοσιακής ιαπωνικής τεχνοτροπίας με τίλο «Παραλιακό τοπίο στο φεγγαρόφωτο».

Θα ξεκινήσω από το τελευταίο αφήγημα, το «Ομπασούτε» που στρέφεται γύρω από έναν, κατά πάσα πιθανότητα βουδιστικό, θρύλο σύμφωνα με τον οποίο, οι μεγάλοι γιοι της οικογένειας ήταν επιφορτισμένοι με το θλιβερό καθήκον να οδηγήσουν τις γριές μητέρες στους στο συγκεκριμένο βουνό και να τις εγκαταλείψουν εκεί, όταν αυτές είναι πια υπερβολικά ηλικιωμένες ή ανήμπορες ώστε να προσφέρουν οτιδήποτε στην οικογένεια. Επιπλέον, το όρος Ομπασούτε είναι διάσημο για τη φεγγαράδα του και όταν η μητέρα του αφηγητή αναφέρει πως «αν η συνήθεια της εγκατάλειψης των γέρων στο βουνό ίσχυε ακόμα και σήμερα, εγώ θα πήγαινα πολύ ευχαρίστως», όχι μόνο για να απολαύσει, λίγο πριν τον θάνατό της, το αναπάντεχο δώρο της ενατένισης της σελήνης αλλά και για να δηλώσει την παραίτηση και την κούρασή της από τη ζωή, ο αφηγητής αποφασίζει να ξορκίσει τους παιδικούς του εφιάλτες, ξεκινώντας ένα ταξίδι με προορισμό το θρυλικό βουνό. Μια γλυκόπικρη ιστορία που πέρα από το «εξωτικό» της θέμα αφορά ουσιαστικά στην κατάσταση που βίωναν οι άνθρωποι στη μεταπολεμική Ιαπωνία: απογοήτευση, παραίτηση, εγκατάλειψη και ντροπή σε μία χώρα όπου όλες οι πολιτικές, κοινωνικές και ηθικές δομές της είχαν ηττηθεί, ταπεινωθεί ή καταρρεύσει. Αυτό το κλίμα γενικεύεται όταν κατά τη διάρκεια της αφήγησης αποκαλύπτεται ότι δεν είναι μόνο η μητέρα του αφηγητή που επιζητά την απομόνωση: όλα τα μέλη της οικογένειας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, επιθυμούν να φύγουν, να χαθούν, να εξαφανιστούν κάπου μακριά προκειμένου να μην αναγκαστούν να διαχειριστούν την απογοήτευσή τους. Διαβάζοντας αυτήν την ιστορία, δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ τη σύγχρονη τάση του «χικικομόρι», ένα φαινόμενο που αφορά πάνω από ένα εκατομμύριο Ιάπωνες που επιλέγουν την ακραία κοινωνική απομόνωση ως τρόπο ζωής μπροστά στα αδιέξοδα που δημιουργεί η υιοθέτηση του λεγόμενου «δυτικού» τρόπου ζωής και οι εξαντλητικές εργασιακές απαιτήσεις.


Διαβάστε το υπόλοιπο της παρουσίασης στα Κεφαλονίτικα Νέα εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s